ปอกเปลือกให้ถึงแก่น(2)
ในปี 1970 มีการทดลองทางด้านจิตวิทยาที่โด่งดังมาก
ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ชื่อ Stanford Marshmallow experiment
โดยศาสตราจารย์ Walter Mischel และ ทีมงาน
การทดลองทำที่ Bing nursery ในมหาวิทยาลัยเอง
ใช้เด็กชุดละ 8คนเป็นชาย4 หญิง4 อายุประมาณ 4ขวบครึ่ง
เด็กๆ ถูกพาไปไว้ในห้องๆหนึ่งที่ว่างๆ
อะไรน่าสนใจสำหรับเด็กเลย นอกจากขนม คุ๊กกี้ Oreo และขนม marshmello ที่วางอยู่บนโต๊ะ
เด็กๆ ถูกให้ทางเลือกว่า หลังจากทีมงาน เดินออกไปจากห้อง
เด็กๆสามารถกินขนมเมื่อไหร่ก็ได้
โดยกดกระดิ่งเรียกทีมงานเข้ามา แต่ถ้าเด็กๆ รอได้ครบ 15นาที
ทางทีมงานจะให้รางวัลเป็นขนมเพิ่มขึ้นอีก 1 ชิ้น
เป็นเรื่องไม่ง่ายครับสำหรับเด็กอายุประมาณ 4 ขวบ
ที่ถูกทิ้งไว้ในห้องเปล่าๆ กับจานใส่ขนม ที่จะอดทนต่อความต้องการในระยะสั้น
ได้ถึง 15นาที เพื่อให้ได้รางวัลเพิ่มในระยะยาว
จากเด็กเกือบ 600คน
มีแค่หนึ่งในสาม ที่ผ่านการทดสอบคือสามารถรอได้ 15นาที เพื่อให้ได้ขนมอีกชิ้น
ที่น่าสนใจคือผลที่ตามมากับเด็กกลุ่มนี้
เพราะมีการเก็บข้อมูลเด็กทั้งสองกลุ่มไปตลอดเพื่อเปรียบเทียบ อีก 30กว่าปี
ในการติดตามผล เด็กกลุ่มที่อดทนต่อความอยากในระยะสั้นได้
ประสบความสำเร็จมากกว่าในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็น การเรียน การงาน และการใช้ชีวิต
อาจกล่าวได้ว่า ถ้าหาก slow mode หรือเรียกอีกอย่างว่า system2 สามารถเข้ามาควบคุม ความอยาก ความต้องการที่เกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติของ fast mode หรือ system1 คนๆนั้น มีแนวโน้มที่จะหาจุดสมดุลของชีวิตในทุกด้านได้ดีกว่า ผู้ที่ปล่อยให้ความอยากในระยะสั้น เข้ามีอิทธิพลเหนือกว่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น